Neenee, vandaag geen foto's van overheerlijke soep, hoewel ik nog een fijne hoeveelheid bouillon in de koelkast heb staan voor een volgend experiment uit De Soepbijbel. Vanavond eten we iets snels want om acht uur worden we verwacht in Het Concertgebouw. Voor een prettig concert van Acda & De Munnik met het Metropole orkest.
Of deze dan. Thaise kippensoep met kokosmelk. Helaas was de pan al schoon op voordat ik een foto kon nemen. Maar hij was heerlijk.
... dat een zelfgemaakte wontonsoep niet kan verhelpen.
En het helpt ook niet dat er alleen maar films uitkomen over het einde van de wereld. Lege grijze straten, vervallen gebouwen en akeligheid alom. The road, Nine (9), The book of Eli , Legion.
Is er misschien iets waar we ons op moeten voorbereiden? Ms ik iets? Morgen maar naar de sauna. Wie weet helpt het.
The mist. Het kon een enge film zijn. Of een supergaaf spel op de X-Box. De werkelijkheid is een stuk minder spannend. Het is ons uitzicht vandaag. Al de hele dag hangt er een dikke mist rond ons gebouw en is het zicht beperkt tot maximaal 30 meter.
Het zal er allemaal wel bij horen. Bij die winter. Die vreselijke langdradige akelig besneeuwde en grijze winter. En weet u, ik zag mezelf altijd als een seizoenen meisje: opgetogen als de eerste krokussen boven de grond uit kwamen, de Havaiana's uit de kast zodra de temperatuur boven de twintig graden was, weer blij met de eerste warme trui in de herfst en in de winter kon ik volledig los gaan met mijn mutsen-fetish. Maar nu niet. ik ben er zo ontzettend klaar mee. De dagen zijn grijs en ik wil zon. Ik maakte mezelf nog een beetje blij met die klimaat rapporten: yessss, over tien jaar palmbomen in Zandvoort. Maar die blijken ook al niet te kloppen.
Blegh.
(Ja Ciska , ik weet dat het erger kan. Jij hebt een sneeuwstorm. Maar hier is het ook heus niet leuk.)
U kent dat liedje van Lily Allen toch? Een lief meisje met een gezellig liedje. althans, dat denk je, als je niet naar de tekst luistert. Q&L zingen het ook vrolijk mee en ondertussen stikken Erwin en ik van de lach. Ze hebben w e r k e l i j k geen idee wat ze zingen.
Nou is dat Engels en OK, ze zijn (pas) 12 en 14. Maar nu blijkt dat ze blijkbaar ook nederlandse teksten fonetisch mee zingen, dus zonder te weten waar het over gaat. ""Belle Helene" was op de radio. En dat zingen ze graag mee, vooral omdat ik wel eens gezegd heb dat ik vroeger erg moest blozen van dat liedje (net zoals ze graag "Het hondje van Dirkie" van Wim Sonneveld willen horen omdat ik daar altijd tranen van in mijn ogen krijg). Levi zingt vrolijk mee "Zoals je naast me ligt te slapen... Je lijkt ineens geen kind meer, maar zo mooi en minstens zeventien, ooeeehhhh belle Helene etc etc".
Toch voor de zekerheid maar eens vragen of hij wel luistert naar wat hij zingt. "Neuh", is het antwoord. Even testen: "Ook niet als het over seks gaat?" "Oh, zet hem nog eens op!" is het antwoord.
Het was een beetje apart stel, de jongen en het meisje aan het tafeltje naast ons. Beetje alternatief, studentikoos. Ik had het vermoeden dat ze elkaar al een tijdje kenden en de vonk een beetje verdwenen was. De jongen deed een beetje interessant met zijn iPhone en meldde het meisje iets over het verband tussen CO2 en mijnbouw. Het meisje las met interesse de menukaart en bedacht dat ze kruidenthee wilde. Wij sloegen hen gade en lachten een beetje.
Een van de koks kwam binnen met een blik olijfolie. De jongen keek interessant en begon over olijfolie. Hij vertelde de kok dat hij thuis wat blikken "direct van de pers" had en vroeg waar hij zijn olijfolie vandaan kwam. "Bij de Hanos", zei de kok en liep de keuken in.
Toen ze klaar waren met eten vroeg de jongen met dezelfde interessante blik in zijn ogen aan de kok wat voor grappa hij in zijn limoncello deed. De kok keek de jongen met een vermoeide blik aan en zei dat dat gewoon met alcohol ging en citroenen en suiker. De kok keek even onze kant op en grinnikte. "Oh", zei de jongen tegen het meisje. "Je moet alcohol hebben." Het meisje luisterde niet.
Toen ze de zaak uitliepen keek Q mij even aan. Hij kon haast zijn lachen niet inhouden. "Loser", zei hij zachtjes.
Ze zijn dus blijkbaar niet alleen van de holadiee-holadioo en het feest kan beginnen. Maar helaas, zulke goede liedjesschrijvers zijn er gewoon niet meer. Wat zou Nederland rijk zijn...
Wel een beetje een raar verhaal maar ja, u weet dat het leven niet altijd uit tralala-momenten bestaat. Afgelopen weekend begon het. Een zwaar gevoel in mijn buik en nogal wiebelig. Zondag ben ik mijn bed niet eens uitgekomen. Een paar stappen in verticale houding deden me zo onplezierig aan dat ik omkeerde en linea recta weer mijn bedje inschuifelde. Maandagochtend dacht ik dat het wel ging. Vier uur later was ik daar wat minder van overtuigd, maar alla, ik was al op het werk he en dan is naar huis gaan ook weer zo'n ding. Dinsdag belde Erwin me op:"Ik ga naar huis. Buik overstuur, wiebelig, koortsig". En die heb ik nog nooit ziek meegemaakt. Nu zijn we allebei wel koortsvrij maar qua eten zijn we nog niet helemaal gelukkig. Het bruist en borrelt in de buik en da's niet prettig. We dineren met beschuit. Gisteren probeerden we een gestoomd visje maar dat was iets te enthousiast gedacht.
All in all duurt het nu al een klein weekje, ik mag toch hopen dat het nu wel een beetje aan het overgaan is. Heeft iemand enig idee wat de houdbaarheid van een buikvirusje is? Bovendien MOET het nu wel ophouden. Door het virus heb ik het 's nachts steenkoud en heb ik het dekbed van Q ingepikt. En ik kan het toch niet maken dat de jongens samen onder één dekentje moeten omdat ik het zo koud heb...
Erwin heeft vorstverlet. Da's lastig, want dan komt er geen geld in het laatje en hij heeft toch een dure vriendin die mee uit eten wil worden genomen en graag nieuwe jurkjes krijgt. Maar ik vind het stiekem wel prettig want de glazen deuren van de douche zijn nu weer mooi afgehangen en het metalen balkje tussen de douche en de rest van de badkamer is weer mooi schoon en netjes vastgekit. Bovendien is hij druk bezig met een flash voor mijn blog te maken en is de afvoer van de wasmachine nu eindelijk zoals het hoort.
Bovendien, en da's nog wel het fijnst van alles, krijg ik iedere morgen voor ik, arme loonslaaf, naar mijn werk vertrek, een heerlijke cappuccino en is mijn brood gesmeerd. Met allerlei verrassingen. Want ik vind opeens een zakje met mosterd in mijn tas voor bij mijn boterhammen met kaas, of in plakjes gesneden augurk. En gisteren vond ik een bakje met in plakjes gesneden tomaat èn een klein vorkje om deze mee op mijn broodje te doen.
Ik raak dus een klein beetje verwend. Begrijpt u? Het is maar goed dat het gaat dooien.
Okee, het was misschien niet een heel verstandige actie, maar hee, ik wilde foto's maken van de sneeuw en stelde voor om zaterdag naar het IJsselmeer te rijden. Beetje kijken in Monnickendam enzo, pittoreske plaatjes schieten en dan weer naar huis. Nou, zei Erwin, als we nou es naar Friesland rijden en dan door naar Groningen. Schone onderbroeken en tandenborstel mee en dan zien we wel wat er gebeurt.
Ik vond het een mooi plan. En och ja, het zou eventueel wat gaan
sneeuwen maar da's voor kniesoren. Via de Afsluitdijk, Sneek,
Groningen, Slochteren, Vlagtwedde (ja, nu raakt u me kwijt, hè) reden
we naar Bourtange. Zie ook het fijne kaartje hiernaast. Ik had op Google gelezen dat daar een leuk hotel was
en een fijn restaurant. In het donker en in een fikse sneeuwbui reden
we Bourtange binnen. Geen idee wat we daar zouden aantreffen maar er moest toch gegeten en geslapen worden. Ik hoopte alleen maar dat het
hotel open was. Anders hadden we naar huis gemoeten. Na hevig
kloppen werd er open gegaan. Tuurlijk had ze kamers vrij; we waren
zelfs de enige gast. Zo ook in het restaurant. We joegen de kok weg van
zijn krant de keuken in, dronken wat wijn, aten een hapje en eindigden
met een fijn biertje na met de barman.
En vanmorgen bleek dat het èn heel hard had gesneeuwd èn dat er een weeralarm was afgegeven voor Groningen en Friesland èn dat we in een prachtig oud vestingstadje hadden geslapen. En, okee, het was misschien geen verstandige actie, maar hee, ik wilde nog wat foto's maken. Dus we besloten om via Duitsland naar Nieuwe Statenzijl te rijden, zowat het meest oostelijke puntje van Nederland. Daar waar de wegen nog smal zijn en waar zeker niet gestrooid wordt. En mijn oog viel op het plaatsje Hongerige Wolf. Toch iets waar je eens in je leven geweest moet zijn. Dus glibberden wij door noordoost Groningen, sneeuwschuivers ontwijkend en dolblij met onze betrouwbare Volvo. Na een actie met een sneeuwduin (vooral veel gas geven) en een tocht door een wereld waar alleen maar wit was besloten we naar huis te rijden. Het was een mooi avontuur geweest.
Hotter dan hot zijn ze. Ze staan in elk zich respecterend culinair magazine. Macarons. I had ze nog nooit gegeten. Vorige week bij "ons" Franse bakkertje in Baix, zag ik ze liggen. In chocolade, pistache, mokka en frambozensmaak. En ze kostten 2 euro 10, volgens het prijskaartje. Ik, goedgelovige die denkt dat koekjes altijd per 100 gram gaan, bestelde 20 macarons. "Twintig?" vroeg het meisje nog, een beetje ongelovig. "Ja zeker", zei ik vastberaden. En stond vervolgens perplex dat ik, tesamen met drie stokbroden, ruim twintig euro moest afrekenen. Toink, 2 euro 10 per stuk!
Godzijdank waren ze lekker.
Net de laatste drie afleveringen gezien van 24. Seizoen 6. Tranen in mijn ogen. Jack is mijn held.
(en op mijn lijstje. Samen met George, Brad, Johnny en Erwin)
Ik kwan bepakt en bezakt thuis. Boodschappen, een HEMA tas vol met panties en een zeer kek espressokopje en een Ici Paris tas.
"Wat zit daarin?" vroeg hij nieuwsgierig. "Een half maandsalaris", zuchtte ik. "Nieuwe dagcreme, nieuwe nachtcreme, oogcreme..." Maar," voegde ik monter toe: "Je ziet wel dat ik kwaliteit op de plank heb staan, hè". "Vroeger smeerden ze gewoon buikspek op hun gezicht", zei hij en schonk een wijntje voor me in.
Zo. Gisteren weer begonnen met sporten. Door omstandigheden (lees: weekje NY met lekker eten, eetafspraakjes, Kerst met lekker eten, weekje Frankrijk inclusief sushi, zelfgemaakte loempiaatjes, coquilles, oesters (die van Ile d'Oleron omdat ik daar al eens geweest was, wat natuurlijk een uitstekende manier is om oesters uit te kiezen) en lekker kaas met stokbrood) was het er de afgelopen tijd niet van gekomen. Ik verwachtte al boze blikken van mijn buikspierneger maar niets van dat alles. Gewoon blij om me weer te zien. Of kwam dat omdat mijn abonnement verlegd moest worden?
Maar hee, het viel alleszins mee en ik was niet eens aangekomen. Dus eh, volgende maand weer een beetje spijbelen? Of is dan het spreekwoordelijke hek weer eens van de dam?
Natuurlijk had Levi zijn vuurwerkboodschappenlijstje bij ons laten liggen. Ik hoorde de lichte paniek in zijn stem toen hij belde."Vergeet je hem niet, pap?" Hoe dichter we bij Kapelle en de vuurwerkwinkel kwamen des te zenuwachtiger ze werden. Ik scoorde en passant nog even wat glamour vuurwerk om wat tegenwicht te bieden aan alle knallers die zij in hun tas propten en eindelijk konden we gaan. Richting Frankrijk.
Na een lange rit door sneeuw en regen kwamen we 's avonds op de camping aan. "Mogen we alvast even iets afsteken om te kijken of het goed gaat?" Zucht. Natuurlijk.
En zo gaat het nu al drie dagen. Ewald moest nog wat oud papier en kranten verbranden. Altijd behulpzaam, boden de jongens aan om dat even voor hem te regelen. En dat oude snoeihout kon er ook wel bij. En wat rommel die kampeerders achter gelaten hadden. Als het maar fikt, nietwaar.
Net dachten we dat er jagers op wilde zwijnen aan het jagen waren in het bos op de berg. Maar nee, het zijn de jongens maar. Even hun voorraad Bermuda's, strijkers, Widowmakers en knetterlinten er door heen naan het jagen. Het is hier een soort Walhalla hier voor Q&L. Ze rijden achterin de pick up en slapen met zijn tweeen in het camper gedeelte van de pick up boven in de camping.
We hebben maar één afspraak: iedere avond hebben we een vinger check. Als er 's morgens tien mee naar buiten gaan moeten er ook weer tien 's avonds binnen komen.
Dat wij de kids verpesten door ze met bepaalde gerechten te laten kennismaken, nou ja, dat hoort bij de opvoeding zeg maar.
Maar sinds vorig jaar december, sinds mijn verblijf in het New York Palace, blief ik mijn friet toch het liefst met geraspte truffel erop. En na ons diner gisteren bij De utrechtsedwarstafel kan ik eigenlijk geen andere aardappelpuree velen dan die gelardeerd met Zeeuwse oester. Oh, zalig zachte puree met van die zilte stukjes oesterflieber erdoor...
En voor de liehebbers van Pixar korte filmpjes een hele fijne, met een behoorlijk donkere ondertoon:
Vanille vla
of een vla flip.
IJs!
Yoghurt met siroop,
chocolade pudding.
Een Mona toetje?
Eigenlijk is het onze eigen schuld ook. Beetje die kinderen sjiek mee uit eten nemen. Ik vroeg laatst, gewoon thuis na het eten, of ze een toetje wilden. En dan bedoel ik vla. Of yoghurt ofzo. Toch? Iets wat je in de koelkast hebt. Zonder blikken of blozen vroeg Q of we crème brulée hadden. Erwin en ik keken elkaar verbijsterd aan. Waar haalt dat kind dat vandaan?
Vanmorgen sms-wenste Q ons een fijn kerstfeest. Ik smste terug en vroeg of er nog iets moois onder de boom had gelegen voor hem. Zeker. Een Herman den Blijker crème brulée set. Het is toch bij de wilde spinnen af...
Ieder Amsterdams kind kent haar. Ik durf zelfs te wedden dat iedere Amsterdammer haar kent. Ik ben vaak bij haar langs geweest. Soms een paar keer achter elkaar, dan weer even jaren niet. Het was altijd en spectaculair gezicht als ze boven de waterspiegel uitkwam, haar oren in de rondte liet draaien en vervolgens een heel wit brood verzwolg. Tanya was het oudste nijlpaard van Nederland.
Laatste reacties